اندیشه هایمان پرسه میزد پیوسته و بی مرز

elham — Mon, 25 Feb 2008 15:44:25 GMT

هوشنگ ابتهاج ( ه . الف. سایه) امروز هشتاد ساله می شود. شاعر بزرگ غزل، راهروی روزهای تیره تاریخ معاصر، ‏شاهد برگریز یاران، از نیما تا سیاوش کسرائی.‏

و درهمه این سال ها درمیهن و در غربت، پیامبر امید از زندگی گفته است و عشق وامید. شعر "کیوان ستاره بود" ، نه ‏فقط سرنوشت کیوان روزنامه نویس و شاعر است که به جوخه اعدام سپرده شد، که سیر وسرنوشت بازمانده قافله ‏بزرگ نیمائی در سال هشتادم عمر نیز هست.‏

‎‎کیوان ستاره بود‎‎
ما از نژاد آتش بویدم
همزاد آفتاب بلند اما
‏ با سرنوشت تیره خکستر
عمری میان کوره بیداد سوختیم
او چون شراره رفت
من با شکیب خکستر ماندم
کیوان ستاره شد
تا برفراز این شب غمنک
امید روشنی را
با ما نگاه دارد
‏ کیوان ستاره شد
تا شب گرفتگان
‏ راه سپید را بشناسند
‏ کیوان ستاره شد
‏ که بگوید
آتش
‏ آنگاه آتش است
‏ کز اندرون خویش بسوزد
‏ وین شام تیره را بفروزد
من در تمام این شب یلدا
دست امید خسته خود را
‏ دردستهای روشن او می گذاشتم
‏ من در تمام این شب یلدا
‏ ایمان آفتابی خود را
‏ از پرتو ستاره او گرم داشتم
‏ کیوان ستاره بود
‏ با نور زندگانی می کرد
با نور درگذشت
او در میان مردمک چشم ما نشست
‏ تا ایم ودیعه را
روزی به صبحدم بسپاریم ‏

برگرفته از سایت روز انلاین

elham — Fri, 16 Nov 2007 16:53:45 GMT

... باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت

من به اندازه یک ابر دلم میگیرد
وقتی از پنجره می بینم حوری
دختر بالغ همسایه
پای کمیابترین نارون روی زمین
فقه می خواند

چیزهایی هم هست لحظه هایی پر اوج
مثلا شاعره ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش
آسمان تخم گذاشت

و شبی از شب ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور چند ساعت راه است ؟

باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست ...

سهراب سپهری

elham — Thu, 30 Aug 2007 08:28:18 GMT

دلی یا دلبری یا جان و یا جانان نمی دانم
همه هستی تویی فی الجمله این وآن نمی دانم

به جز تو در همه عالم دگر دلبر نمی بینم
به جز تو در همه گیتی دگر جانان نمی دانم

یکی دل داشتم پر خون،شد آنهم از کفم بیرون
کجا افتاد آن مجنون،در این دوران نمی دانم

دلم سرگشته می دارد سر زلف پریشا نت
چه می خواهد ازین مسکین سرگردان نمی دانم

اگر مقصود تو جان است رخ بنماو جان بستان
اگر مقصد دگر داری من این وآن نمی دانم

نمی یابم ترا در دل،نه درعالم نه در گیتی
کجا جویم ترا آخر من حیران نمی دانم

عراقی

elham — Wed, 06 Jun 2007 09:21:16 GMT

می جویم آنچه شب و روزم را احاطه کرده ـ نامرئی است اما وجود دارد

چون خدا که ایمان دارم هست

اما با خدا فرق دارد - فرقی عجیب - خدا اگر نباشد نظم در زندگی ام نیست

اما او اگر نباشد بی نظمی زندگی ام دیگر نیست جالب است و عجیب

خدا اگر نباشد برای گناه شاید خیالمان راحت تر باشد که دیگر جوابی پس نخواهیم داد اما او اگر نباشد دیگر گناه معنا ندارد ؟!! . . . .

واقعا کدام حس گناه است ؟

دیر زمانیست گناه را گم کرده ام !

اصلآ گناه برایم وجود ندارد - احساس بی گناهی می کنم و برعکس ...

با توام

ای لنگر تسکین !

ای تکان های دل !

ای ساحل آرامش !

با توام ای نور !

ای منشور !

ای تمام طیف های آفتابی !

ای کبود ارغوانی !

ای بنفشابی !

با توام

ای شادی غمگین !

با توام

ای غم !

غم مبهم

ای نمی دانم ! هر چه هستی باش ! . . .

قیصر امین پور

اولین پست بعد از دو ماه دوری ( فعالیت زیاد دوستان )

zoheir — Thu, 10 May 2007 18:02:18 GMT

سلام بچه ها

بعد از دو ماه و اندی دستان خویش همی بر کیبورد نهاده و کلماتی چند را بلغور می فرمایم :

بابا مُردم خدایا بابت اینترنت (( دمت گرم ))

شبی ...
- کدام شب ؟
شبی ...
شبی ستاره ای دهان گشود
- چه گفت ؟
نگفت ، از لبش چکید
- سخن چکید ؟
سخن نه ، اشک
ستاره می گریست
- ستاره ی کدام کهکشان ؟
ستاره ای که کهکشان نداشت
سپیده دم که خاک
در انتظار ِ روز ِ خرم است
ستاره ای که در غم شبانه اش غروب کرد
نهفته در نگاه ِ شبنم است ...

در اینجا باید از همراهان خود که زحمات بسیار بر خود دادند تا هماره این پنجره کوچک بسته بماند سپاسگذاری نمایم

آخرین پست قبل از دو ماه دوری

zoheir — Sun, 18 Feb 2007 08:51:18 GMT

قناعت می کنم در شادی
قناعت می کنم در کامیابی
قناعت می کنم در بیان حقیقت
قناعت می کنم به سکوت

غرق می شوم در صبوری
غرق می شوم در نخواستن
غرق می شوم
در نگفتن ِ " دوستت دارم "

چه مرتاض ِ گناهکاری ! ...
اقبال معتضدی

هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
نه دلتنگیش مثال آدمیزاد می ماند
نه شادیش ...
تنها شریکِ خاطراتِ ماندگارش
دلِ نداشته اییست
که سالهایِ سال
بارِ جسمِ خاکیش را به دوش می کشد ...
هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
پاییز را از همه فصل ها دوست تر دارد ...
و نگاهش به همه فصلها
پاییزیست ...
هیچَش به هیچ کس شبیه نیست ...
نه ستارگان را ستاره می بیند
نه زمین را زمین ...
کودکانه شاد است
کودکانه ساده ...
هیچَش به هیچ کس شبیه ...

مطلب جدید!!!

elahe — Tue, 16 Jan 2007 10:35:54 GMT

هدف از به روز رسانی وبلاگ تنها گرفتن حال نویسنده ی پست قبلی بوده و هیچ هدف دیگری را دنبال نمی کند!!!!!!

حکایت فنا

yenalbekiraz — Fri, 12 Jan 2007 14:26:18 GMT

آن يكى عاشق به پيش يار خود مى‏شمرد از خدمت و از كار خود

كز براى تو چنين كردم چنان تيرها خوردم درين رزم و سنان‏

مال رفت و زور رفت و نام رفت بر من از عشقت بسى ناكام رفت‏

هيچ صبحم خفته يا خندان نيافت هيچ شامم با سر و سامان نيافت‏

آن چه او نوشيده بود از تلخ و درد او به تفصيلش يكايك مى‏شمرد

نه از براى منتى بل مى‏نمود بر درستى محبت صد شهود

عاقلان را يك اشارت بس بود عاشقان را تشنگى ز آن كى رود

صد سخن مى‏گفت ز آن درد كهن در شكايت كه نگفتم يك سخن‏

گفت معشوق اين همه كردى و ليك گوش بگشا پهن و اندر ياب نيك‏

كآنچه اصل اصل عشق است و ولاست آن نكردى اين چه كردى فرعهاست‏

گفتش آن عاشق بگو كآن اصل چيست گفت اصلش مردن است و نيستى است‏

اين همه كردى نمردى، زنده‏اى هين بمير ار يار جان‌بازنده‏اى‏

هم در آن دم شد دراز و جان بداد همچو گل درباخت سر خندان و شاد

-----------------

‏

هيچ كس را تا نگردد او فنا نيست ره در بارگاه كبريا

چيست معراج فلك اين نيستى عاشقان را مذهب و دين نيستى‏

چون شنيدى شرح بحر نيستى كوش دايم تا بر اين بحر ايستى‏

چون كه اصل كارگاه آن نيستى است كه خلا و بى‏نشان است و تهى است‏

جمله استادان پى اظهار كار نيستى جويند و جاى انكسار

لاجرم استاد استادان صمد كارگاهش نيستى و لا بود

هر كجا اين نيستى افزون‌تر است كار حق و كارگاهش آن سر است‏

نيستى چون هست بالايين طبق بر همه بردند درويشان سبق‏

چون اميدت لاست زو پرهيز چيست با انيس طمع خود استيز چيست؟‏

چون انيس طمع تو آن نيستى است از فنا و نيست اين پرهيز چيست‏؟

ز آن كه دارى جمله دل بر مي‌بكن شست دل در بحر لا بر مي‌فكن‏

پس گريز از چيست زين بحر مراد؟ كه به شستت صد هزاران صيد داد

از چه نام برگ را كردى تو مرگ جادويى بين كه نمودت مرگ برگ‏

آن چه گفتم از غلطهات اى عزيز هم بر اين بشنو دم عطار نيز

مثنوی معنوی

قصه ای از شب

zoheir — Thu, 21 Dec 2006 08:44:01 GMT

شب است
شبی آرام و باران خورده و تاریک
کنار شهر بی غم خفته غمگین کلبه ای مهجور
فغانهای سگی ولگرد می اید به گوش از دور
به کرداری که گویی می شود نزدیک
درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد
زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه
دود بر چهره ی او گاه لبخندی
که گوید داستان از باغ رؤیای خوش ایندی
نشسته شوهرش بیدار ، می گوید به خود در سکت پر درد
گذشت امروز ، فردا را چه باید کرد ؟
کنار دخمه ی غمگین
سگی با استخوانی خشک سرگرم است
دو عابر در سکوت کوچه می گویند و می خندند
دل و سرشان به می ، یا گرمی انگیزی دگر گرم است
شب است
شبی بیرحم و روح آسوده ، اما با سحر نزدیک
نمی گرید دگر در دخمه سقف پیر
و لیکن چون شکست استخوانی خشک
به دندان سگی بیمار و از جان سیر
زنی در خواب می گرید
نشسته شوهرش بیدار
خیالش خسته ، چشمش تار

elham — Thu, 14 Dec 2006 07:19:00 GMT

من خواب دیدم - تب سردی بود

چشمانم باز بود اما خواب می دیدم

خواب ِ بودنت

خواب ِ لمس تو

یک نفر جیغ می کشید - اما باز سکوت بود

به نا گاه از خواب پریدم

وای بر من که خوابم شیرین تراز بیداریست

تمام خانه را گشتم

تمام کمد ها - پشت کتاب ها - لای دفترها...

تو بودی - قسم می خورم به ثانیه نمی کشید که پیشم بودی

کجا رفتی ؟

چرا خوابم برد ؟

چه کسی تو را ربود ؟

یک رد کوچک - صفحه های آخر یک دفتر - چند خط کوتاه...

آه - چراکوتاه؟ - چرا بیشتر ننوشتی ؟

مگر خود کارت عقل از سرش پریده بود که جوهر افشانی نمی کرد؟

آیا این دست خط توست ؟

دوستت دارم ها یت کوتاه است ...

شاید هم نیست ! شاید بیشتر از آنچه باید باشد هست!

(نه - سخت نگیر - بسیار نگفته ها که خود دانی- و بسیار است آنچه نمی دانی!)

سردت نیست؟

سوز می آید

وسط این بیابان ِبرهوت ، این اندک آتش کفایت نمی کند

می خواهم تمام بیابان را آتش بزنم

گرُ بگیرم

بسوزانم آنچه بیهوده اندوخته ام این همه سال

(که جه بشود؟)

ابلهم نه؟؟؟

به یاد نمی آورم «صفر» کِی بود

به نظر تو اگر بیابان بسوزد و خاکستر شود،«صفر» پیدا می شود؟

(نه - بیهوده است )

دیگر «صفری»وجود ندارد - شاید «1-» را بیابم، ولی «صفر» را هرگز !!

تو از کِی اینجایی؟

نگو که حواست به حرف هایم نبوده

فال گوش هم که نبودی -

چون در بیابان دری یا دیواری نیست که پشتش بخزی تا بشنوی که چه بیهوده می سرایم

ببینم چشمانت را - وای - مست کردی ؟؟

اولین با هم که دیدمت مست بودی - نمی توانستی بایستی - یادت هست ؟

نه اینگونه نگاهم نکن

مطمئنم من مست نبودم - چون سردم بود

دستانت چرا سرد است ؟

می دانم تقصیر من بود ! با آخرین کبریتم بیابان را آتش زدم

شاید هم زمستان شده و خدا باز دارد مخفی بازی در می آورد !!!

صد بار به خودم گفتم زمستان سفید است - اما باز یادم رفت

مطمئنم اگر کنارم بمانی حتما یادآوری می کنی که 8 اسفند جای آدم برفی را عوض کنم

چون از سال گذشته خیلی پیرتر شده و چشمانش دیگر سو ندارد

می برمش جای گرمتر - با این سن ِ بالا حتما بیرون ِخانه از سرما یخ می زند !!

راستی چرا به من نگفتی که کلید خانه را داری ؟

دفعه پیش که از بیرون آمدم تو روی صندلی ِ بزرگِ قدیمیِ نشسته بودی

وسط اتاق من

نمی دانم چرا ناراحت نشدم - انگار منتظر دیدنت بودم

می دانم تعجب کردی وقتی بغلت کردم!!!

می دانی ؟ هرگز کسی روی آن صندلی ِ توی اتاقم ننشسته بود !

ولی عجیب بود که اثری از برف بیرون روی شانه هایت نبود

نمی دانم من چرا خیلی خیس و سرد بودم !

زود همه جای خانه را نشانت دادم - حتی آن تخت ِ چوبی را که هنوز برای موریانه ها جذاب است !

خنده ام می گرفت - فکر کنم دوباره باید بروی دکتر - برای عینکت می گویم

آخر من اتاق را نشانت می دهم اما تو فقط به من نگاه می کنی

به نظر می آید اصلا اشیاء دور و برت را نمی بینی !!!

نترس - باور کن برای معاینه چشم آمپول نمی زنند

به ناگاه احساس کردم چیزی می خواهی بگویی- مکث کردم- سعی کردم نادان به نظر بیایم

ولی یادم هست دو ماه روی آن صندلی ِ وسط اتاق نشستی و من همش احساس میکردم که چیزی می خواهی بگویی !!

(مرده شور این احساس کردن ها را ببرد !)

اصلا نمی خواهم هیچ بگویی - اَه - با عصبانی شدم

اصلا شاید لال باشی !!-نکند هم چشمانت ضعیف تر شده ، هم زبانت؟!!

چقدر نگاهم می کنی ؟ نمی خواهی چیزی بگویی؟

نزدیکتر می آیم

وای خدای من - تا به حال رنگ چشمانت را دیده ای ؟

اَه - باز دارم احساساتی می شوم

یادت هست که از روی صندلی پرتت کردم پایین ؟!!!

عجب خاطره ای ساختم آن لحظه

این عکاس های لعنتی هم که وقتی لازمشان داری معلوم نیست کجایند !

به سمت من آمدی و بالاخره چیزی گفتی

خوب یادم هست که نوای دلت بود ، چون لب هایت تکان نمی خورد

یادت هست ؟

(. . . . . . . . . . .)